Aqbeż għall-kontentut

Şükriye Sultan

Minn Wikipedija, l-enċiklopedija l-ħielsa
Şükriye Sultan

Şükriye Sultan f'età iżgħar.
Isem sħiħ Hatice Şükriye Sultan
خدیجه شکریه سلطان
Twelid 24 ta' Frar 1906
Post tat-twelid Çamlıca Villa, Konstantinopel, Imperu Ottoman
(Istanbul, Turkija tal-lum)
Mewt 1 ta' Mejju 1972 (ta’ 66 sena)
Post tal-mewt Çamlıca Villa, Istanbul, Turkija
Midfun Musulew Sultan Mahmud II, Divanyolu, Istanbul
Dar Irjali Dar ta' Osman
Dinastija Dinastija Ottomana
Missier Şehzade Yusuf Izzeddin
Omm Leman Hanım
Twemmin reliġjuż Iżlam Sunni

Hatice Şükriye Sultan (Tork Ottomani: خدیجه شکریه سلطان "mara li tirrispetta" u "grata"; 24 ta' Frar 1906 – 1 ta' April 1972) kienet prinċipessa Ottomana, bint il-werriet tat-tron Şehzade Yusuf Izzeddin, iben is-Sultan Abdulaziz, u Leman Hanım.

Ħajja bikrija[immodifika | immodifika s-sors]

Şükriye Sultan twieldet fl-24 ta' Frar 1906 fil-villa ta' missierha f'Çamlıca. Missierha kien Şehzade Yusuf Izzeddin u ommha kienet Leman Hanım.[1] Kienet it-tieni wild, u bint il-kbir imwielda minn missierha u t-tifel il-kbir ta’ ommha. Hija kellha żewġ aħwa iżgħar, ħu, Şehzade Mehmed Nizameddin, sentejn iżgħar minnha, u oħt, Mihriban Mihrişah Sultan, għaxar snin iżgħar minnha. Missierha wettaq suwiċidju fl-1 ta’ Frar 1916, meta kellha għaxar snin. Kienet in-neputi ta' Abdulaziz u Dürrünev Kadın.[2]

L-ewwel żwieġ[immodifika | immodifika s-sors]

Şükriye Sultan iżżewweġ lit-tieni kuġin tagħha Şehzade Mehmed Şerafeddin bin Şehzade Selim Süleyman,[3] u neputi tas-Sultan Abdulmejid I. It-tieġ sar fl-14 ta’ Novembru 1923 fil-Villa ta’ Nişantaşı. Fl-eżilju tal-familja imperjali f'Marzu 1924, Şükriye, u żewġha marru joqogħdu f'Pariġi, fejn għexu sal-1925,[4] u mbagħad l-Eġittu, fejn ingħaqdu magħha oħtha Mihrişah Sultan u Cavidan Hanım, it-tieni ta' missierha. konsorti. Aktar tard marru jgħixu Bejrut, fejn it-tnejn iddivorzjaw[4] fl-1927. [2]

It-tieni żwieġ[immodifika | immodifika s-sors]

Şükriye (lemin estrem) fir-riunjoni tal-familja Ottomana madwar l-1938 f'Villa Kamal f'Maadi.

Fl-4 ta’ Settembru 1935, iżżewġet lil Aħmed il-Ġaber is-Sabaħ bin Ġaber II is-Sabaħ, li kien it-tmien ħakkiem tal-Maxjeħa (Xejkdom) tal-Kuwajt bejn l-1915 u l-1917. fil-Kajr, l-Eġittu. Iddivorzjaw fl-1937.[5]

Fl-10 ta’ Frar 1938,[5] kienet għarajtha ma’ Midhat Bey, iben Ziver Pasha.[6][7] Madankollu, iż-żwieġ, ma sarx.[6][7] Fl-1944, qabdet ma' Şehzade Ömer Faruk meta l-kunsill għażel lil Şehzade Ahmed Nihad bħala r-rajjes tal-familja.[8]

It-tielet żwieġ[immodifika | immodifika s-sors]

F'April 1949,[5] iżżewġet lil Mehmed Şefik Ziya (1894 – 1980)[3] ċittadin Amerikan ta' etniċità Torka Ċiprijotta.[6][7]Fl-1952, hija, żewġha, u oħtha reġgħu lura Istanbul wara r-revoka tal-liġi tal-eżilju għall-prinċessi. Hawnhekk hi stabbilita f’Çamlıca Villa.[9][10]

Mewt[immodifika | immodifika s-sors]

Şükriye Sultan mietet fl-1 ta' April 1972 fl-età ta' sitta u sittin sena u ġiet midfuna fil-mausoleum tal-bużnannu tagħha Sultan Mahmud II, Divanyolu, Istanbul.[2]

Unuri[immodifika | immodifika s-sors]

Referenzi[immodifika | immodifika s-sors]

  1. ^ Reşad, Ekrem; Osman, Ferid (1911). Musavver nevsâl-i Osmanî. p. 68.
  2. ^ a b ċ Adra, Jamil (2005). Genealogy of the Imperial Ottoman Family 2005. pp. 15, 27.
  3. ^ a b Vâsıb, Ali; Osmanoğlu, Osman Selaheddin (2004). Bir şehzadenin hâtırâtı: vatan ve menfâda gördüklerim ve işittiklerim. YKY. p. 441. ISBN 978-9-750-80878-4.
  4. ^ a b Milanlıoğlu, Neval (2011). Emine Naciye Sultan'ın Hayatı (1896-1957). pp. 13 r. 55, 126–27.
  5. ^ a b ċ Veliahd Yusuf İzzeddin Efendi (1857-1916) (Teżi).
  6. ^ a b ċ Ercüment Ekrem Talu; Tahsin Yıldırım (2005). Şehzade Yusuf İzzeddin öldürüldü mü, intihar mı etti?. Selis. p. 16. ISBN 978-975-8724-47-5.
  7. ^ a b ċ Tahsin Yıldırım (2006). Veliaht Yusuf İzzeddin. Çatı Yayıncılık. ISBN 978-975-8845-21-7.
  8. ^ Bardakçı, Murat (2017). Neslishah: The Last Ottoman Princess. Oxford University Press. p. 207. ISBN 978-9-774-16837-6.
  9. ^ Türkiye Ekonomik ve Toplumsal Tarih Vakfı (1994). İstanbul ansiklopedisi. Kültür Bakanlığı. p. 536. ISBN 978-9-757-30607-8.
  10. ^ Kurşun, Zekeriya (2005). Üsküdar Sempozyumu: Bildiriler. Üsküdar Belediyesi. p. 344. ISBN 978-9-759-20195-1.
  11. ^ a b ċ Virgül, Issues 80-83. Pusula Yayıncılık. 2005. p. 41.
  12. ^ Fritz Rudolf Künker GmbH & Co. KG. Künker Auktion 299 - Orden und Ehrenzeichen aus aller Welt: Das Osmanische Reich, The Ottoman Collection, Teil 2. Numismatischer Verlag Künker. pp. 146–147.